Kijk jij nog over je schouder?
Kijk jij nog over je schouder?
Kijk jij ook nog soms over je schouder, zelfs nu je weet dat die persoon allang niet meer in je leven is?
Ik herinner me dat zo helder.
Het automatische omkijken. De spanning in mijn buik.
De koude rilling die door me heen ging.
Zelfs op de dagen dat mijn hoofd heel duidelijk zei: “Het is voorbij.”
Maar mijn lichaam fluisterde nog iets anders.
Het kende de oude angst nog te goed.
Wat me het meest raakte, was het wantrouwen dat in mijn systeem was achtergebleven.
Niet alleen naar anderen… maar ook naar mezelf.
Alsof mijn intuïtie een tijd lang was overschreven door iemand die mijn werkelijkheid verdraaide. En dus leerde ik mezelf opnieuw kennen.
Opnieuw voelen. Opnieuw vertrouwen.
Dat wantrouwen voelde soms als een muur.
Maar nu zie ik: het was een grens die mijn ziel even nodig had om te helen.
Een beschermlaag, geen blokkade.
Een plek waar ik kon ademen terwijl mijn energie zich herstelde.
Er waren momenten waarop ik dacht dat ik vastzat — in angst, in herinneringen, in verhalen die niet meer van mij waren.
Maar net zoals de vlinder op de afbeelding, die langzaam zijn cocon openbreekt, voelde ik op een gegeven moment dat het niet mijn taak was om te forceren.
Alleen maar om te luisteren.
Mijn lichaam liet me weten wanneer er ruimte kwam.
Mijn hart liet me voelen wanneer het zachter werd.
Mijn energie wees de weg naar vrijheid.
Het spirituele deel van mijn heling gebeurde in stilte.
In de momenten dat ik mijn hand op mijn hart legde en voelde dat het nog klopte.
Dat ik nog leefde.
Dat ik méér was dan alles wat me ooit klein had gemaakt.
In het besef dat mijn ziel nooit kapot was geweest — alleen moe, alleen bewogen, alleen in transformatie.
En ergens onderweg gebeurde het:
Ik begon mezelf weer te geloven.
Mijn intuïtie werd sterker dan mijn angst.
Mijn innerlijke stem helderder dan het oude verhaal.
En langzaam begon dat wantrouwen te verzachten.
Niet weg… maar zachter. Doorlatender. Menselijker.
Ik durf nu te zeggen dat ik hersteld ben.
Niet omdat ik nooit meer terugdenk aan vroeger,
maar omdat die herinneringen me niet meer beheersen.
Ik leef niet meer vanuit angst, maar vanuit bewustzijn.
Niet vanuit controle, maar vanuit overgave.
Niet vanuit pijn, maar vanuit groei.
Wat ik jou wil meegeven is dit:
Je hoeft niet in één keer te vliegen.
Je hoeft alleen maar te voelen wanneer jouw cocon te krap wordt.
Dat is het moment dat je ziel wil uitbreken naar iets groters.
Iets rustigers.
Iets dat meer klopt met wie jij werkelijk bent.
En geloof me:
je vleugels zijn al aan het vormen, ook als jij ze nog niet ziet.
Liefdevolle groet,
Anouk – Vrouw van Kracht
